جانباز نماد مقاومت در برابر سختی مجروحیت برای یک هدف مقدس است. این نیز بخاطر روح مقاوم جانباز است.

 
جانباز

در قرآن اینگونه آمده است که:

«الَّذینَ اسْتَجابُوا لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ ما أَصابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذینَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَ اتَّقَوْا أَجْرٌ عَظیم» كسانى كه پس از آنكه زخم برداشته بودند، دعوت خدا و پیامبر [او] را اجابت كردند، براى كسانى از آنان كه نیكى و پرهیزگارى كردند پاداشى بزرگ است .(آل عمران 172)
همچنین در حدیثی از پیامبر اکرم (صلی الله و علیه و آله) نقل شده است که: (مَن جُرِحَ فی سَبیلِ اللّه جاءَ یَومَ القِیامَةِ ریحُهُ كَرِیحِ المِسكِ . . . عَلَیهِ طابَعُ الشُّهَداءِ) هر كس در راه خداوند مجروح شود، در حالى وارد قیامت مى شود كه بویش چون بوى مشك است . . . و نشان شهیدان را دارد. (میزان الحكمه، ح 9814 )

مقایسه شهید و جانباز

جانباز واقعی فردی است که در ابتدا برای خدا وارد عرصه خطر شده است و بعد از آن نیز در مسیر جانفشانی و از خود گذشتگی ثابت قدم بوده است. چه بسا فردی که ابتدا دچار جانبازی شد اما در ادامه دچار هوای نفس شد و سابقه خوب خود را خراب کرد.

می دانیم که خداوند به نیات افراد اجر می دهد و همانگونه که گفته شده "الاعمال بالنیات"، آنچه در اعمال ما مهم است نیات ما هستند. جانباز فردی است که همانند یک شهید و برای رضای خدا جانش را کف دست گرفته و جنگیده.
به تعبیر دیگر به این مقام رسیده است که بتواند برای خداوند از حیات جسمانی خود هم مایه بگذارد. علاوه بر اینکه جانباز عمری را با مجروحیت زندگی می کند در حالی که شهید تنها سختی لحظه مرگ را تجربه می کند. بنابراین معلوم نیست که اجر یک جانباز از یک شهید کمتر باشد.